We voelen vaak weerstand tegen gevoelens die minder fijn zijn. Gevoelens als angst, boosheid, frustratie, verdriet en pijn. Vaak bestempelen we deze gevoelens als negatief en willen we er zo snel mogelijk van af, zodat je je weer goed kunt voelen. Je bevrijdt jezelf echter meer door ook deze gevoelens toe te laten. Juist de weerstand tegen deze gevoelens is zo vermoeiend. Als je ze kunt toelaten, zul je merken dat ze ook weer gewoon weg stromen. Het is niet altijd vreugde en blijdschap, en dat hoeft ook niet. Door alles er te laten zijn, maak je voor jezelf de weg vrij om het te laten stromen. Van binnen naar buiten, net zoals in de natuur. Vanuit kwetsbaarheid komt kracht, daar geloof ik in.

Hoe doe jij dat? Ga jij weg bij jezelf als je het leven moeilijk vindt? Wijs jij jezelf en je gevoelens af? Wil je ervan weg, zoek je afleiding, probeer je het zo snel mogelijk te fixen? Voel je schuld en schaamte als je gevoelens en emoties in jezelf toelaat? Voel je je dan niet goed genoeg …

… of durf je bij jezelf te blijven, ook als het moeilijk is? Durf je je gevoelens voluit toe te laten in je lijf en in je hart? Durf je er juist ruimte voor te maken en ze jouw liefdevolle aandacht te geven?

Hoe fijn zou het zijn als je er helemaal voor jezelf kunt zijn. Dat je jezelf omarmt met alles wat er in je zit. En dat je dan merkt dat je helemaal niet bang hoeft te zijn voor onrust, angst of verdriet. Dat het draaglijker wordt juist omdat je het voort laat bewegen en niet vasthoudt door je eigen weerstand. En dat je kunt gaan voelen hoe het leven je verder brengt en je laat groeien juist omdat je bij jezelf blijft.

Mijn volledige aanbod is erop gericht terug te keren naar de verbinding met jezelf en van daaruit het leven in te stappen.

Ontdek de trajecten

… voor jou alvast een voorproefje op de trajecten! 

Trek de natuur in en ontmoet jezelf …
Deze audio neemt je mee de vertraging in en duurt ca. 20 minuten. Het brengt je een ontmoeting met je lijf en met de natuur.

Zelf mocht ik dit ervaren door pijn en verdriet rondom het verlies van kinderen die ik ooit droeg maar hier niet konden blijven. Die pijn wilde gezien worden en ik mocht deze doorleven. Hij hoefde niet weg na een eerste periode van rouw en het hoefde ook niet anders te zijn dan dat het was. Vanaf het moment dat het verlies er was hoorde het bij mij. Ik hoefde het ook niet te ‘verwerken’ of gewoon maar een ‘plek te geven’. Het enige wat ik hoefde te doen was het aan te kijken, te doorvoelen en ermee te ZIJN.

Daarmee opende ik het voor mezelf en kon ik het volledig toelaten. Met als resultaat dat ik het kon verweven in mijn leven. Dat werd mijn basis van waaruit ik wilde werken.